بعضی از آدمها روحشون کبوتریه ٬ بعضی ها مرغ عشقی و بعضی ها کلاغی ... بعضی از آدما روحشون آزاده ٬ میتونه راحت بره و بیاد و آب از آب هم تکون نخوره ٬ میتونه پرواز کنه و بره تا اون بالا ٬ تا اوج آسمون ٬ ولی اینو میدونی که بازم میاد پیشت مثل یه کبوتر جَلد ٬ چون جسمتو هم دوس داره ٬ میدونه که جسمت آدم سختگیری نیس ٬جسم خط قرمز داره ها ٬ اما طوری نیس که روح رو زده کنه از خودش ٬ روح هم بعضی چیزا رو رعایت میکنه ٬ خیلی بهم میان ... با هم تفاهم دارن .... روح های کبوتری هم بلند پروازن و هم وفادار ...

روح هایی هستن که مثل مرغ عشقن ٬ زیبا و حساس ٬ لطیف و خواستنی ٬ اما .... توی قالب جسم اسیرن ٬ اینقدر خط قرمز جسم زیاده که روح مرغ عشقی تا بالای سر جسمش هم نمیتونه بپره ... جسمش با این ترس زندگیشو تموم میکنه که مبادا این بره و دیگه برنگرده ... روح مرغ عشقی میخواد بره تا اوج ٬ اونجا فریاد بزنه و خودشو خالی کنه اما نمیتونه .... زندونی جسم شده و این حبسش ابدیه بدون تخفیف و عفو ... به مرور پژمرده میشه .... دیگه صداش در نمیاد ....  دلش پر از داد های خاموشه  ... خیلی زودتر از جسم می میره ...

اما روح هایی هستن که کلاغی ان ٬ کارشون حساب و کتاب نداره ٬ هر وقت میخوان از جسم میرن در حالی که جسم بهشون نیاز داره و هر وقت که کسی نمیخوادشون هستن و با صدای ناهنجار قار قار میکنن ٬ بود و نبودشون زیاد مهم نیست ٬ از صدای قار قار شونه که میفهمی هستن ٬ عاشق چیزای ظاهری هستن و مثل کلاغ زرق و برق دارا رو جمع میکنن ٬ هیچ وقت حقیقت چیزی رو نمیفهمن ٬ هیچ وقت فرصت پرواز به اوج رو به خودشون نمیدن ٬ شایدم میترسن چیزی از دستشون در بره ٬ یه چیز مادی ٬ همون دیگه کارشون حساب و کتاب نداره ... روح کلاغی و جسمش نه با هم که به دست هم ٬ همدیگرو پیر میکنن ...

- فکر کنم دیگه رسیدم به آخر خط .... باید نقطه بذارم و برم سطر بعدی ...