من که از درونِ دیوارهای مشبک ، شب را دیده ام

و من که روح را چون بلور بر سنگین ترین سنگ های ستم کوبیده ام

من که به فرسایش واژه ها خو کرده ام

و من ، بازآفریننده ی اندوه

هرگز ستایشگرِ فروتنِ یک تقدیر نخواهم بود

و هرگز تسلیم شدگی را تعلیم نخواهم داد

زیرا نه من ماندنی هستم نه تو ، هلیا!

آنچه ماندنی ست ورای من و توست ...

دیگر نگاه هیچ کس بخار پنجره ات را پاک نخواهد کرد ، دیگر هیچ کس از خیابان خالی کنار خانه تو نخواهد گذشت !

چشمان تو چه دارد که به شب بگوید؟

سگ ها رؤیای عابری را که از آن سوی باغ های نارنج می گذرد ، پاره می کنند !

شب از من خالی ست هلیا ...

                                    (بار دیگر ، شهری که دوست می داشتم/نادر ابراهیمی)

درود

- این آدمکها هستند که مالک آرزوهایی هستند که دارند و نه هیچ چیز دیگر ...

- بگذار انسان ساده ترین دروغ های خوب را باور کند ...

- من روزها را همچون سکه های طلا در خواب گم کرده ام ...

- این روزها ، صدای وسوسه های چیزهای خوب را با چیزهای بد اشتباه می گیرم ، خیلی زیاد ! این روزها قانون بقای انرژی برام نقض شده چون شور و هیجان من هم رخت بربسته ، این روزها افسار روحم از دستم در رفته ، این روزها عجیب عجولم ، این روزها همه چی را توی خودم می ریزم بعد یه دفعه ، سر یه از همه جا بی خبر خالی می کنم، این روزها دلم تنگ یه من آرام و متین و خود داره ... این روزها کاش نباشن این روزها ...

- یادمه قرار بود برم اون بالا ، نزدیکای همون غار خفاش و از اونجا بگم هر چی رو که قرار بود بگم اما دچار شدم ! دچار شدم به نفرین همون پرنده شومی که ته همون غار ، پیوند خورده بود به خفاشهای شبی که می خواستند هر آنچه که نمی خواستم ... و می بینم روزی را که در بلندای همان غار فریاد خواهم زد که تا هستم جهان ارثیه بابامه ... سلاماش و همه عشقاش و همه درداش و تنهاییاش ... وقتی هم نبودم مال شما ...

مراقب خودتون و خوبی های قشنگتون باشید ...