درود دوستان

- گاهی سربلند باختن ، بهتر از برد با تبانی است ...

- مشکل اکثر ماها اینه که یه کم می فهمیم ! یعنی میشینیم با خودمون فکر میکنیم ، نقاط ضعف خودمون رو استخراج میکنیم به گمان خودمون و بعد دیگه فکر میکنیم تمام ، من یک آدمک کامل هستم ! غافل از اینکه اینا فقط تصورات خودمونه ، یه لحظه از خودت بیرون بیا یه نگا به خودت بنداز ! جای جالبتر اینجاست که در این مواقع به شدت خودمون رو انتقاد پذیر و خیلی مدرن و منطقی میدونیم و در یه بحث کوتاه شاید بارها بگیم من آدم انتقاد پذیری هستم ، این گمان از اونجا میاد که ما خودمون رو بر حق میدونیم و خیال میکنیم نهایتش ثابت میکنیم که همیشه حق با ماست ، چقدر سخته گیر نیفتادن تو این دام ...

- وقتی که ایمان مهمتر از نان است ... صد ها بار ...

- محدودیتهای جامعه مثل GPS روی ماشینهای خطی می مونه ! دست و پای آدم رو میبنده حسابی ! آدم میتونه گازشو بگیره و بره اما نمیشه ! براش تاوان داره بعدها ...

- با چشم بد ببینی درمان داره ، نهایتش میری مطب و یه عینک برات مینویسن و دیدت خوب میشه ، وای به روزی که ذهنت بدبین بشه ...

- چن روز پیش فیلم The Lovely Bones ( استخوان های دوست داشتنی ) رو دیدم ، هنوز تو شوک هستم و پریشون از دیدنش ، هر چند دیگه اصلاً حاضر نیستم ببینمش اما خوشحالم از دیدنش ، ماجرای یه دختر 14 ساله به نام سوزی که توسط همسایشون به قتل میرسه ! راوی فیلم همون سوزی هستش که از ابتدای زندگی تا نحوه قتل و بعد حضورش در برزخ و اینکه همیشه ناظر خونوادش هست ! همه بی تابی های پدرش رو می بینه ! سعی میکنه بهش آرامش بده ، گاهی با خودش حرف میزنه که من چرا باید بمیرم ؟ هنوز کلی آرزو دارم ، سعی میکنه هر شب اشکای پدرش رو پاک کنه اما نمی تونه ! و درنهایت به این باور میرسه که اون مرده و دیگه تمام ! جمله نهایی و تعیین کننده فیلم اینجا بود که دنیا بدون سوزی هم ادامه پیدا می کنه و وقتی به این باور رسید روحش آرام گرفت ...

- و روز بعد از دیدن این فیلم بسیار احساسی که هنوز تو شوک بودم و متنفر از هر چی قتل و کینه و دنیای آدما ، جلو یه عابر بانک منتظر بودم نوبتم برسه که متوجه گریه یه خانم شدم ، روبروم وایساده بود و مدام گریه میکرد ، خودم رو زدم به ندیدن ! اومد طرفم و گفت : من نمی خوام این قرصا رو بخورم ! من حالم خوبه اما مجبورم میکنن اینا رو بخورم ! هیچی نگفتم ! بازم گفت به مامانم میگم : شما کاری کردین همه فکر میکنن من دیوونه ام ، منم مثل همه آدمم ، میخوام راحت زندگی کنم ! و بازم بیشتر گریه کرد و منم سکوت ! بازم گفت و گفت و گفت و منم سکوت و بعد رفت ... فقط یه حس بدی داشتم به دنیا ...

- رؤیای تسکین این درد تکراری ...

پاراگراف دوستان :

اگر خورشید نابود شود ، تا هشت دقیقه ی بعد اصلا متوجه نخواهیم شد چون که این هشت دقیقه زمانی است که طول می کشد که نور به ما برسد. برای هشت دقیقه زمین همچنان روشن می ماند و ما گرما را احساس می کنیم.
یک سال از مرگ پدرم گذشته بود و من احساس می کردم که هشت دقیقه ی بین من و پدرم، در حال تمام شدن است ...
« فوق العاده بلند و بسیار نزدیک/ استفان دالدری »

 ( از دوست خوبم اِلی نویسنده وبلاگ زیبای عروسک گمشده )

- هر  که  دلارام  دید  از  دلش  آرام  رفت ...... چشم ندارد خلاص هر که در این دام رفت 

مراقب خودتون و خوبی های قشنگتون باشید ...