تو را از میان اندوه بیرون می کشم
روی شانه هایم می گذارم تا
کفش هایت گل آلود ،
و قدم هایت زخمی سنگ ها ،
نشوند.
دست هایت را باز نگه می دارم
تا فراموشت نشود،
پرواز به بال نیست
به باور است.
هر چه هست تو روی شانه های من
به ابرهای آرزو نزدیک تری
می توانی بالاتر از دیوار
آن سوی زمین را ببینی
من برای تو پنجه می شوم
تا به چهار سوی جهان پی ببری
و ببینی این زمین دایره نیست
منم که می گردم و
خورشید ،
چه شباهت عجیبی به تو دارد.
بالا تر بایست
که آفتاب به لباس تو بیشتر می آید
بتاب
گرچه من این پایین
گیر سایه ای سنگینم
بتاب
که تو از سر زمین بسیاری.
لبخند بزن به آغاز
که این کوه به تابیدن آفتاب،
این چنین
محکم و سخت
روی حرفش ایستاده
و تکانِ دلش اندازه چند سنگ ریزه
بیشتر نیست...

                                                              «رسول ادهمی»

درود دوستان

- میزبان که خدا باشه معلومه که تا اینجای مهمونیش بهتون خوش گذشته...

- طاعات و عبادات قبول درگاه حق

- با تو، سخنان بی زبان خواهم گفت...

- به قول شاعر: پرواز به بال نیست، به باور است...

- این اولین مطلب بعد از مزدوج شدنم هست. میخواستم زودتر بیام و بنویسم اما نشد که نشد! در ادامه بازم میام و مینویسم... من الان دونفرم :)

- آها یه چیزی! گاهی لبخند زدن بهتر از توضیح دادنه...!

- آرامِ دل غمگین، جز دوست كسی مگزین ...... فی الجمله همه او بین، زیرا همه او دیدم!

مراقب خودتون و خوبی های قشنگتون باشید...